قاطعیت والدین در برخورد با فرزند

اصولا یک تربیت صحیح در دو جبهه تلاش می کند. جبهه ای که در آن امر به خوبیها و رعایت امور پسندیده است وجبهه ای دیگر که در آن نهی از انجام امورناپسند است. همانگونه که تشویق و تقدیربرای ایجاد حرکت و واداشتن فرد به اعمال پسندیده لازم است، وجود قاطعیت وملامت و هشدار و حتی گاهی تنبیه برای جلوگیری از انجام کارهای ناروا ضروری است.

Continue reading “قاطعیت والدین در برخورد با فرزند”

بحران هویت نوجوان و نقش والدین

بسياری از مشکلات دوران نوجوانی ريشه در چگونگی گذر وی از بحران هويت دارد و چنان چه ابعاد گوناگون اين دوران مهم زندگی به دقت مورد مطالعه قرار گيرد و نوجوان با آگاهی کامل اين دوران را سپری کند، مصونيت وی در برابر آسيب های اجتماعی افزايش خواهد يافت و به سهولت هويت موفق را احراز خواهد کرد.

Continue reading “بحران هویت نوجوان و نقش والدین”

مادر شاغل| اثرات مثبت و منفی اشتغال مادر بر فرزندان

زندگی امروز روند تغییرات خود را به سرعت طی می کند و در این عصر نقش زن بسیار قابل تامل است .امروزه اشتغال زنان امری مهم محسوب می شود لذا تاثیر آن بر خانواده بسیار با اهمیت است و نکات مثبت و منفی در زندگی اجتماعی زنان و خانواده های آنها دارد. مقاله حاضر به بررسی تاثیر اشتغال مادران بر فرزندان میپردازد.

Continue reading “مادر شاغل| اثرات مثبت و منفی اشتغال مادر بر فرزندان”

تنفر از پدر و مادر + راهکارهایی برای برقراری آرامش در زندگی کسانی که از پدر و مادر خود متنفرند

والدینی که در نهایت محبت و مهربانی با فرزندان خود رفتار می‌کنند، اغلب عشق و احترام نیز از فرزندان خود دریافت می‌کنند. اما سرچشمه‌ی تنفر فرزندان از پدر و مادر از آنجایی آغاز می‌شود که نیازهای مادی و معنوی آنها تأمین نشود. در ادامه راهکارهایی برای کاهش اختلافات والدین و فرزندان که باعث این تنفر می‌شود و همچنین راه حل نهایی برقراری آرامش در زندگی برای فرزندانی که از پدر و مادر خود متنفرند، آورده‌ایم. خواندن این مقاله از بیتوته هم به والدین و هم به فرزندانی که در معرض این اختلافات قرار دارند توصیه می‌شود.

Continue reading “تنفر از پدر و مادر + راهکارهایی برای برقراری آرامش در زندگی کسانی که از پدر و مادر خود متنفرند”

اعتیاد والدین و آثاری که در فرزندان به جا می‌گذارد

اعتیاد والدین پیامدهای منفی بسیاری در سلامت جسمی و روحی فرزندان به‌‏دنبال دارد که می‌تواند حال و آینده‌ی او را تحت‌الشعاع قرار دهد. در این مقاله به آثار و تخریب اعتیاد والدین و توصیه‌هایی برای والدین گرفتار اعتیاد پرداخته‌ایم.

اگرچه تمام خانواده از اعتیاد یك فرد در خانواده رنج می‌برند، ولی تأثیر منفی آن بر روی كودكان بیش از سایرین است. این كودكان با هرج و مرج و شرایط غیر قابل پیش‌بینی در خانه روبه‌رو هستند و همین امر منجر به مشكلات زیادی در زندگی فعلی و آینده آنها می‌شود.

 

Continue reading “اعتیاد والدین و آثاری که در فرزندان به جا می‌گذارد”

دلایل سیاهی و کبودی زیر چشم کودکان چیست

سیاهی زیر چشم کودکان, گودی زیر چشم کودکان

گودی و سیاهی زیر چشم کودکان

 

سیاهی زیر چشم کودکان یکی از مواردی است که مادران در مورد آن نگرانی ‌های زیادی دارند و به خاطر این موضوع به پزشک مراجعه میکنند. در این مطلب ما میخواهیم شما را با علت گودی و سیاهی زیر چشم کودکان بیشتر آشنا کنیم.

سیاهی زیر چشم کودکان چیست؟
 سیاهی زیر چشم کودک، به تغییر رنگ یا ظاهر رنگدانه‌های زیر چشم و یا اطراف آن اطلاق می‌شود. اصطلاح علمی این وضعیت (periorbital hyperchromia) است. این حالت موجب بروز هاله‌های تیره رنگی در اطراف چشم می‌شود. این لکه‌ها یا تغییر رنگ پوست معمولا در ناحیه چشم کودک است و دردناک یا ناراحت کننده نیست.

علل گودی و سیاهی دور چشم کودکان:
– دلایل ژنتیکی، یعنی در خانواده کودک هم سیاهی دور چشم وجود دارد.
– سینوزیت
– کم خونی
– مشکلات کلیوی
– ابتلا به ژیاردیا (انگل خونخوار)
– اگزما
– کمبود ویتامین K  وB6  و اسید فولیک
– کمبود خواب
– تماشای زیاد تلویزیون یا بازی زیاد کامپیوتری
– آلرژیهای فصلی
– تب یونجه
– پر خونی عروق ناحیه دور چشم
– گریه کردن زیاد
– ضربه یا آسیب‌هایی که باعث کبودی زیر چشم می‌شوند
– زیاد خوابیدن
– استرس
– مالش بیش از حد چشمها
– مصرف انواع مواد غذایی آلرژی زا

 

سیاهی زیر چشم کودکان, گودی زیر چشم کودکان

علت سیاهی زیر چشم کودک

 

با دیدن چه علائمی باید به پزشک مراجعه کرد:
در صورتی که سیاهی دور چشم کودکان همراه با یکی از موارد زیر بود حتما به پزشک مراجعه کنید:
– خارش
– تورم چشم‌ها
– سرفه
– تنفس دشوار
– سردرد
– آبریزش بینی
– گلودرد
– گرفتگی بینی
– تهوع و استفراغ
– اسهال، لکه‌های سفید بر روی گلو یا لوزه‌ها
– سرفه ماندگار و طولانی مدت
– تاری دید
– التهابات پستی بر پشت و گلو
– ورم صورت یا تورم در بدن
– کم آبی

عوارض سیاهی دور چشم کودک در صورتی که درمان نشود:
اگر سیاهی زیر چشم کودک تشخیص داده نشده و درمان نشود، می‌تواند موجب بروز مشکلات زیر شود:
– گسترش عفونت احتمالی در تمام بدن
– احتمال از بین رفتن بینایی
– ابتلا به آنافیلاکسی که بیماری کشنده‌ای است
– احتمال از دست دادن شنوایی کودک
– تاخیر در رشد کودک

درمان گودی و سیاهی دور چشم:
قبل از شروع درمان گودی زیر چشم، دانستن دلایل اصلی گودی زیر چشم مهم است.  سیاهی زیر چشم در کودکان می تواند به یک موضوع بهداشتی و یا سبک زندگی نامناسب اشاره کند که ممکن است به مداخله پزشکی یا مداخله در شیوه زندگی نیاز داشته باشد.

شما می توانید با تغییراتی در سبک زندگی سیاهی زیر چشم را درمان نمایید اگر چه سیاهی زیر چشم در کودکان ، ناشی از  عوامل ژنتیکی نمی توانید کار زیادی انجام بدهید.

 

سیاهی زیر چشم کودکان, گودی زیر چشم کودکان

گودی و سیاهی زیر چشم کودکان

 

درمان‌های خانگی برای سیاهی زیر چشم کودک:
برخی از درمان‌هایی که هیچ گونه عوارض جانبی ندارند و می‌توانند در خانه انجام شوند، عبارتند از:
– استفاده از کیسه‌های چای گرم بر روی چشم کودک، به کاهش فشار عضلات اطراف چشم کمک کند. هم چنین خستگی را نیز برطرف می‌کند.

– گذاشتن خیار تکه ای بر روی چشم برای استحکام عضلات منطقه چشم و کمک به درمان سیاهی زیر چشم کودک است.

– قرار دادن قاشق سرد در بالای چشم‌ها، به کاهش خستگی کمک می‌کند.

– توپک‌های پنبه‌ای که در آب سرد خیسانده شده‌اند به کاهش سیاهی زیر چشم کودک کمک می‌کنند.

– ماساژ آرام پلک چشم کودک هنگامی که بسته است در کاهش استرس کودک موثر است.

– مصرف غذا‌های غنی از آهن به افزایش سطح آهن در بدن کمک کند و در طول زمان سیاهی زیر چشم ناشی از کمبود آهن را رفع می‌کند.

اموزش ابراز احساسات به کودکان

بسیاری از ما در دوران کودکی یاد گرفته‌ایم احساسات خود را سرکوب کنیم. برای مثال بارها این جمله را شنیده‌ایم که «گریه نکن و اشکات رو پاک کن. اتفاق خاصی نیفتاده» در واقع، در این موقعیت‌ها کودک شنیده و دیده نمی‌شود. اجازه ندادن به کودک برای ابراز احساسات خود، این پیام را به او می‌رساند که احساسات او مهم نیست و این مسئله می‌تواند منجر به مشکلات متعددی شود. به همین دلیل، آموزش ابراز احساسات به کودکان برای مراقبت از سلامت آن‌ها اهمیت بسیار زیادی دارد.

انجام یک سری از کارها توسط والدین می‌تواند کودک را تشویق کند که احساسات خود را به روشی سالم، ابراز کند. این نکته نیز لازم به ذکر است که ابراز بیش از حد احساسات می‌تواند منجر به این احساس در کودک شود که همه دنیا حول محور او و مشکلاتش می‌چرخد. به همین دلیل مهم است که تعادل را در این امر در نظر بگیرید. در ادامه با این موضوع بیشتر آشنا می‌شوید اما قبل از آن لازم است در مورد اهمیت آموزش ابراز احساسات به کودکان، بیشتر بدانید.

اهمیت آموزش ابراز احساسات به کودکان

کودکانی که احساسات خود را می‌شناسند کمتر برای ابراز وجود اقدام به پرخاشگری یا سرکشی می‌کنند. کودکی که می‌تواند بگوید: «من عصبانی هستم»، کمتر احتمال دارد که دیگران را کتک بزند. همچنین کودکی که می‌تواند بگوید: «تو من رو ناراحت کردی» بهتر می‌تواند تعارض با دیگران را به صورت صلح‌آمیز حل کند.

آموزش احساسات به کودک، به او کمک می‌کند تا از نظر ذهنی و روانی قوی شود. کودکانی که احساسات خود را درک می‌کنند و مهارت‌های مقابله‌ای لازم با آن‌ها را دارند، می‌توانند اطمینان حاصل کنند که از عهده زندگی برمی‌آیند. از سوی دیگر، لازم است بدانید مهارت ابراز احساسات در کودکان یکی از ارکان اساسی هوش هیجانی است که در این مورد خواندن مقاله پرورش هوش هیجانی در کودکان نیز می‌تواند برای شما مفید باشد.

اهمیت آموزش ابراز احساسات به کودکان

آموزش ابراز احساسات به کودکان

سال‌های اول زندگی، برای رشد کودک بسیار مهم است. در این زمان است که آن‌ها در مورد دنیای اطراف خود اطلاعات کسب می‌کنند. در کنار این اکتشافات، کودکان، نکات زیادی را در مورد احساسات خود و نحوه ابراز آن‌ها یاد می‌گیرند. به همین دلیل، والدین در این زمان لازم است بدانند آموزش ابراز احساسات به کودکان چگونه است و به این ترتیب از سلامت فرزند خود مراقبت کنند. در ادامه به روش‌های آن پرداخته شده است. از سوی دیگر، خواندن کتاب احساس‌های من برای کودک نیز می‌تواند مفید باشد.

  • چگونه هوش هیجانی در کودکان را پرورش دهیم؟

    پرورش هوش هیجانی در کودکان به آن‌ها کمک می‌کند که روابط اجتماعی بسیار بهتری داشته باشند. در این مطلب به روش‌های پرورش هوش هیجانی می‌پردازیم.

    بیشتر بخوانید

  • فن بیان کودکان: ۹ روش برای تقویت ارتباط کلامی کودک

    فن بیان کودکان، تاثیر بسیار زیادی بر روی روابط اجتماعی و موفقیت آن‌ها دارد. والدین با انجام راهکارهایی می‌توانند این مهارت را در فرزندشان تقویت کنند.

    بیشتر بخوانید

۱. به نشان‌های آن‌ها پاسخ دهید

هنگامی که فرزندان شما کوچک و آسیب‌پذیر هستند، بهترین زمان برای آموزش ابراز احساسات به آن‌ها، زمانی است که شما را صدا می‌زنند. بسیاری از افراد متعلق به نسل قدیم معتقدند که پاسخگویی به کودک، می‌تواند او را لوس کند. در صورتی که چنین باوری اشتباه است. اگر یاد بگیرید که نسبت به ابراز احساسات کودک، به موقع و به صورت مناسب واکنش نشان دهید، او متوجه می‌شود که به او گوش می‌دهید.

کودکی که والدین به گریه‌هایش اهمیت نمی‌دهند یا می‌خواهند فرزندشان طبق برنامه‌ای دقیق عمل کند یا یاد می‌گیرد که احساساتش را ابراز نکند یا اینکه ممکن است با نشان دادن رفتارهای منفی سعی کند توجه مورد نیازش را از شما بگیرد و دچار مشکلات رفتاری شود.

۲. با نیازهای کودک خود هماهنگ شوید

معمولا وقتی والدین نمی‌توانند کودک نوپای خود را درک کنند، این کودکان قشقرق به پا می‌کنند که تحمل چنین موقعیت‌هایی برای والدین دشوار است. سعی کنید در این وضعیت، آرامش خود را حفظ کنید. این نوع رفتار کردن کودک، تنها یک مرحله طبیعی از رشد اوست و لازم است احساس امنیت لازم را به فرزندتان بدهید تا او بتواند احساسات خود را ابراز کند.

اگر متوجه نمی‌شوید که فرزندتان از شما چه می‌خواهد به چشمان او نگاه کنید. چشم‌های کودک نوپا می‌تواند حرف‌های زیادی برای گفتن داشته باشد و به شما سرنخ اصلی در مورد موضوع را می‌دهد.

نحوه آموزش ابراز احساسات به کودکان

۳. در مورد احساسات خود صحبت کنید

الگوی خوبی برای فرزندتان باشید و به او نشان دهید که چگونه احساسات خود را ابراز کند. از کلماتی استفاده کنید که او بتواند آن‌ها را درک کند و هنگامی که از کلمات مربوط به احساس استفاده می‌کنید منظورتان را برای او توضیح دهید. می‌توانید بگویید: «من خیلی ناراحتم که بابا واسه چند روز رفته ماموریت، دلم براش تنگ شده» یا «من عصبانیم که هیچکس توی کارای خونه بهم کمک نمیکنه، از این که همه کارا رو باید خود انجام بدم خسته شدم.» اکنون فرزندتان می‌داند شما چه احساسی دارید و این، یک فرصت عالی یادگیری ابراز احساسات برای کودک است.

۴. به فرزندتان کمک کنید که احساسات خود را نام‌گذاری کند

وقتی فرزندتان ناامید یا عصبانی می‌شود زمان مناسبی است که به او کمک کنید احساسات خود را نام‌گذاری کند. حتی می‌توانید از بازی برای آموزش ابراز احساسات به کودکان استفاده کنید. در این صورت، کودک می‌تواند احساسات خود و دیگران را بهتر بشناسد و مهارت همدلی او تقویت شود. پیشنهاد می‌کنیم مقاله منتشر شده در کارپازل با عنوان همدلی در کودکان چیست را نیز مطالعه کنید.

۵. احساسات فرزندتان را سرکوب نکنید

وقتی احساسات فرزندمان را سرکوب می‌کنیم این پیام را به او می‌دهیم که احساسات او برای ما مهم نیستند. بنابراین، چنین جملاتی را به کودک نگویید: «انقدر غر نزن، همیشه یه مشکلی داری» یا «اجازه نداری اینطوری عصبانی بشی». این رفتار باعث می‌شود کودک احساس کند لیاقت توجه را ندارد و در نتیجه عزت نفس او کاهش می‌یابد.

آموزش ابراز احساسات به کودکان

۶. بیش از اندازه انجام ندهید

ما کودکانی متعادل و سازگار می‌خواهیم. ما نمی‌خواهیم فرزندمان را طوری بار بیاوریم که بدون توجه به نیازهای دیگران، احساسات خود را ابراز کند. سعی کنید به طور سازنده به مسئله او بپردازید. به او فرصت دهید دیدگاه خود را توضیح دهد و برای مدت معینی گریه کند (اگر به آن نیاز دارد). پس از آن موضوع را تمام کنید و اجازه ندهید مسئله بیش از اندازه ادامه پیدا کند (مگر اینکه کودک، آسیب شدید یا تروما را تجربه کرده باشد).

۷. پذیرا باشید

فرزندتان باید بداند که شما همیشه در کنار او هستید. با کلمات و زبان بدن خود این موضوع را به او نشان دهید. با کودکتان تماس چشمی داشته باشید و در سطح او بنشینید. مراقب باشید حالت دست‌ها و پاهایتان به صورت ضربدری نباشد زیرا این وضعیتی دفاعی است. در عین حال، اجازه دهید کودک، حرف‌هایش را مطرح کند. تمام توجه خود را معطوف به کودک و حرف‌هایش کنید.

۸. گوش کردن همدلانه را تمرین کنید

گوش دادن همدلانه در واقع به این معنی است که به فرد مقابل نشان دهید او را درک می‌کنید و حرف‌های او را شنیده‌اید. برای مثال: «می‌بینم غمگینی، میتونی بهم بگی چرا؟» یا «دوستت تو رو هل داد عقب، چه احساسی پیدا کردی؟». به فرزندتان نشان دهید که نیازش را می‌بینید.

آموزش ابراز احساسات به کودکان

۹. به فرزندتان یاد بدهید که چگونه درخواست کمک کند

خیلی مهم است که یاد بگیریم در زندگی چگونه درخواست کمک کنیم. به فرزندتان نشان دهید که خودتان چگونه این کار را انجام می‌دهید. فرزندتان از اقدامات شما یاد می‌گیرد نه از توصیه‌های شما.

۱۰. فرزندتان را تشویق کنید

هر زمان دیدید فرزندتان به روشی مناسب، احساساتش را ابراز می‌کند او را تشویق کنید. وقتی کودک برای رفتاری تشویق می‌شود آن را بیشتر تکرار می‌کند.

۱۱. راه‌های جایگزین برای ابراز خشم ارائه دهید

احساس خشم داشتن اشکالی ندارد اما خالی کردن آن بر سر دیگران، روش مطلوبی نیست. به فرزند خود به خصوص اگر نوجوان باشد یاد بدهید که هر وقت عصبانی شد از طریق ورزش، دویدن، شنا و غیره، خشم خود را بروز دهد. این‌ها روش‌های مثبتی برای ابراز خشم هستند.

راه‌های آموزش ابراز احساسات به کودکان

در نهایت، لازم است بدانید آموزش ابراز احساسات به کودکان، نیاز به عزم راسخ و صبر بسیار زیادی توسط شما به عنوان والدین دارد. فراموش نکنید که الگوی مثبتی در نحوه ابراز احساسات برای کودک باشید و تا جایی که می‌توانید آرام و صبور باشید. آموزش این موضوع به کودکان، در درازمدت نتایج مثبت بسیار زیادی در زندگی آن‌ها دارد.

 

دلیل گاز گرفتن نی نی چیه؟

 

بیشتر کودکان کوچکتر از ۳ سال اطرافیان خود را حداقل یک مرتبه گاز می‌گیرند. بیشتر همین کودکان این عادت خود را به خودی خود از دست می‌دهند. اما اگر این عادت بعد از سن ۳ سالگی هنوز ادامه یابد و مرتبا تکرار شود نیاز به توجه و درمان دارد.

گاز گرفتن همیشه عمدی و آگاهانه نیست و به ندرت ممکن است باعث آسیب جدی به دیگران شود و یا بیانگر خطر جدی باشد.

چرا کودکان گاز می‌گیرند؟

دلیل کودکان برای این کار متفاوت است و این وابسته به سن آنها می‌باشد.

– کودکان بین سنین ۵ تا ۷ ماه: کودکان در این سن اطرافیان خود را گاز می‌گیرند به خصوص اگر احساس ناراحتی در اطراف دهان خود داشته باشند وی ا گر به دلیل دندان در آوردن دچار درد باشند. در این حالت اغلب پرستار خود یا مادر را در هنگام شیردهی گاز می‌گیرند. خبر خوب اینکه در چنین مواقعی به محض دیدن و یا شنیدن عکس العمل اطرافیان یاد می‌گیرند که دیگر گاز نگیرند.

– کودکان بین سنین ۸ تا ۱۴ ماهگی: این کودکان معمولا اطرافیان خود را گاز می‌گیرند تا هیجان خود را بروز دهند. در این حالت بیشتر پرستار و یا کودکان دیگر در اطراف خود را هدف قرار می‌دهند که البته با شنیدن کلمه “نه” از این کار دست می‌کشند.

– کودکان بین سنین ۱۵ تا ۳۶ ماهگی: کودکانی که در این فاصله سنی گاز می‌گیرند اغلب به دلیل عصبانیت و یا تنها به خاطر داشتن قدرت کنترل دیگران این کار را انجام می‌دهند. در این سن اغلب کودکان دیگر را گاز می‌گیرند و کمتر پرستار مورد هدف قرار می‌گیرد. کودکان دراین سن بعد از آموزش یاد می‌گیرند که این رفتار صحیح و مورد قبولی نیست.

– بعد از سه سالگی: کودکان هنگامی که احساس ضعف و یا ترس کنند گاز می‌گیرند. مثلا موقعی که در جنگ و جدالی بازنده شوند و یا زمانی که از اسیب و ازار دیگران بترسند.کودکانی که در این سن به طور مرتب دیگران را گاز می‌گیرند نیاز به توجه و درمان دارند. این نوع گاز گرفتن در این سن می‌تواند دال بر داشتن مشکل در بروز احساسات کودک باشد و یا عدم توانایی در کنترل خویشتن.

گاز گرفتن در شرایط مختلف اتفاق می‌افتد، به خصوص زمانی که کودکان دور همدیگر جمع باشند. در امریکا بزرگترین مشکل مراکز مراقبت از کودک ناشی از همین عادت ناپسند آنها است. اغلب مواقع می‌توان با کمک به کودک در بروز احساساتش به طور صحیح مانع از این رفتار ناخوشایند وی شد. البته کودکانی که به طور مداوم این حرکت را انجام می‌دهند نیاز به مراقبت ویژه دارند و بهتر است که دورتر از کودکان دیگر مورد مراقبت واقع شوند.

گاز گرفتن در کودکان بعدها معمولا منجر به مشکلات رفتاری نمی شود. اما کودکانی که مرتب گاز می‌گیرند و یا سایر رفتار‌های خشونت آمیز را از خود نشان می‌دهند و به خصوص زمانی که بزرگتر از ۳ سال هستند ممکن است دچار مشکلات عاطفی و یا بالینی باشند که نیاز به درمان ویژه دارد.

ترساندن کودک(اذیت کنی لولو میخورت)!!!

درست و غلط‌های برخورد با ترس کودکان

انسان از همان روزهای نخستین، هنگام شب و با قرار گرفتن در تاریکی غارها و جنگل‌ها، صداهایی می‌شنید که از منشا اصلی آن‌ها بی‌خبر بود و به همین دلیل ترس از تاریکی به واکنشی همیشگی در او تبدیل شد. کودکان نیز در تاریکی دچار هراس شده و شدت ترس آن‌ها چند برابر بزرگسالان می‌شود.  ترس در کودکان ترس‌های شبانه کودکان شامل؛ ترس از تاریکی، کابوس‌های وحشتناک است. متاسفانه این ترس‌ها خیلی مواقع در بزرگسالی نیز گریبانگیرشان می‌شود و آزاردهنده است. ترس از تاریکی حدود ۲ تا ۳ سالگی ظاهر می‌شود و در میان کودکان متفاوت است. یک شب از هیولا و شب دیگر از دزد و چیزهای دیگر می‌ترسند. ترس‌های شبانه کودکان شامل؛ ترس از تاریکی، کابوس‌ها و شخصیت‌های ترسناک است. این ترس‌ها همیشه هم در کودکی باقی نمی‌مانند و شاید در بزرگسالی نیز گریبانگیر شود. بسیاری از اینگونه ترس‌ها که اثر روانی بدی روی کودک داشته؛ در بزرگسالی نیز برای او آزاردهنده خواهد بود.  ترس از تاریکی نشانه هوش است اصولا ترس از تاریکی همیشه بد نیست و نشانه هوش کودک است. زیرا این ترس از ذهن خلاق کودک بیرون آمده است و همانگونه که گفتیم این خلاقیت نشانه هوش کودک است. بنابراین والدین محترم باید بدانند که هرگز کودک هراسانشان را مورد تمسخر قرار ندهند و به ترس او احترام بگذارند حتی اگر از نظر آن‌ها آن ترس کاملا بی‌مورد باشد. بهتر است به جای مسخره کردن کودکتان با او صحبت کنید و ریشه ترس او را پیدا کنید. با همین گفتگوی ساده می‌توانید قوه تخیل کودکتان را محک بزنید و او را متوجه کنید از چیزهایی که تخیل می‌کند، هراس نداشته باشد.  جادوگر، اژدها و هیولا در تاریکی همانطوریکه می‌دانید به راحتی می‌توان هر چیز وحشتناکی را در دل تاریکی تصور کرد و متاسفانه بزرگسالان مصونیت در برابر ترس‌های خیالی ایجاد نمی‌کنند؛ به همین دلیل بسیاری از کودکان از تاریکی، هیولا، جادوگر، اژدها و این‌جور چیزها هراس دارند. کودکان قوه تخیل بسیار قوی دارند و تا آنجا که به آن‌ها مربوط است اژدها، جادوگر، هیولا و … کاملا واقعی هستند. محققان ثابت کرده‌اند کودکانی که توان تشخیص موقعیت‌های خیالی و واقعی را ندارند بیشتر دچار اینگونه ترس‌ها می‌شوند. اکثر کودکان دوست ندارند در تاریکی یا در اتاقی که درش بسته است؛ بخوابند. بهتر است هنگام خواب، اتاق او را با چراغ کم نور، روشن نگه داریم. بدین ترتیب هرگاه کودک بعد از خوابی که می‌بیند بیدار شود، می‌تواند موقعیت خود را در اتاق پیدا کند و رویا را از واقعیت تشخیص دهد. کودک هراسان نیازمند آرامش و امنیت اصولا ترس از تاریکی این مساله را یادآوری می‌کند که کودک نمی‌داند در تاریکی چه کاری باید انجام دهد. خیلی مواقع این ترس برگرفته از تصورات ذهنی او درباره دزد و سایر موجودات خیالی‌ست که از اطرافیانش شنیده است. کودکانی که از تاریکی و تنهایی دچار ترس می‌شوند؛ بیش از هر چیز نیازمند احساس امنیت و آرامشی هستند که والدین می‌توانند به آن‌ها بدهند. همانگونه که گفته شد آن‌ها نیاز به امنیت خاطر و آسودگی از طرف والدینشان دارند تا بتوانند مرز واقعیت و خیال را به راحتی تشخیص دهند.

لولو شب می‌یاد سراغت

روانشناسان معتقدند نحوه صحبت کردن والدین با کودک می‌تواند یکی از عوامل مهم و تاثیرگذار ترس در کودکان باشد. به طور مثال گفتن جملاتی مانند: «اگر به حرفم گوش نکنی لولو شب می‌یاد تو اتاقت و با خودش می‌بردت.» و سایر جملات از مواردی هستند که ترس کودکان را چندین برابر می‌کنند. پس والدین عزیز با پیدا کردن راهکارهای مناسب باید سعی کنند تا آرامش را به کودکانشان برگردانند و به آن‌ها کمک کنند تا بر ترس‌شان غلبه کنند. آرام کردن کودک با روش ایجاد ترس از موجودات خیالی، یکی از بدترین روش‌های تربیتی است که متاسفانه میان خانواده‌ها رواج دارد.

چه نوع ترس‌ها به توجه و درمان نیاز دارند؟

در وهله اول باید به سن کودک توجه داشت. برخی از ترس‌ها در سنین خاصی طبیعی‌تر هستند. بنابراین اگر چنین ترس‌هایی بیش از دو سال دوام داشته باشند حتما به توجه و درمان نیاز دارند. اصولا یک ترس عادی نباید چنین مدت زمانی طول بکشد و گاه بدون نیاز به مداخلات درمانی به تدریج کاهش پیدا کرده و بالاخره از بین می‌رود. همینطور برای تشخیص ترس‌های غیر عادی باید به نوع ترس نیز توجه داشت.
هر چند گاهی اوقات کودکان از چیزی می‌ترسند ولی این ترس چندان وحشت‌زا نیست و مشکل خاصی در عملکرد روزانه کودک ایجاد نمی‌کند و واکنش ترس در او چندان شدید و ناهنجار نیست. اما زمانیکه نوع ترس کودک غیر عادی است و نیاز به مداخلات درمانی دارد واکنش کودک به عامل ترس بسیار شدید است. کودک بسیار وحشت زده می‌شود و رفتارهایی از خود نشان می‌دهد که اغلب خارج از کنترل دیگران است.

راهکارهایی در مواجهه با ترس کودکان

واکنش و رفتار درست والدین در مقابل کودکی که از تاریکی می ترسد، باید این طور باشد: «می دونم که ترسیدی، بیا بریم ببینیم چه چیزی تو را ترسانده!» با روشن کردن چراغ و بررسی هر شیء و حتی سایه هایی که در تاریکی ایجاد می کنند، به فرزندتان آرامش و اطمینان خاطر بدهید هر آنچه در روز و روشنایی وجود دارد، در شب تاریک هم هست. سایه بازی کردن در اتاق تاریک یا نیمه تاریک نیز برای گذر از دوره ترس بچه هاست.

اگر خود شما یا همسرتان از تاریکی می ترسید، امکان دارد کودک این رفتار نامناسب شما ترس را به بچه ها هم القا کند بنابراین به درمانگر مراجعه و این ترس را که جزو اختلال های اضطرابی است، درمان کنید. درمان اصلی ترس ها، از هر نوع باشند، حساسیت زدایی تدریجی است. درمانگر از شما می خواهد تصور کنید در جای تاریکی هستید و کمک می کند در ذهنتان به چیزهای قشنگ، آرامش و سکوت نهفته در تاریکی بیندیشید. با این تمرین روزی می رسد که در محیط تاریک واقعی هم بتوانید بر ترس خود غلبه کنید. این ترس در کودکان باید تا دوره دبستان از بین برود وگرنه دیگر جزو پدیده های رشدی و طبیعی نیست و به بررسی نیاز دارد.

اگر کودک شما خواب های ترسناک یا کابوس می بیند و از آن می ترسد، کافی است مانع حرف زدن او و تخلیه هیجان هایش نشوید. اگر صبح روز بعد می خواهد درباره کابوسش بگوید هم شنونده باشید تا شاید بتوانید موضوع و علت اصلی کابوس ها را از همین طریق پیدا و رفع کنید.

افکار و احساسات سرکوب شده معمولا در رویا ها نمود پیدا می کنند. بچه ۵ ساله تفاوت خواب و واقعیت را می داند اما اگر برای کودک زیر ۳ سال این اتفاق بیفتد، قضیه متفاوت خواهدبود. بچه های زیر ۳ سال تفاوت خواب و واقعیت را نمی دانند و حتی بعد از باز کردن چشم ها و در حالی که در آغوش شما هستند، حس می کند همچنان خواب است. به همین دلیل امکان دارد جمله هایی مانند «نه! نمی خوام خرسم را به علی بدهم» بگوید و با گریه حتی دستش را دراز کند که خرسش را بگیرد. او را در آغوش بگیرید، ببوسید و بگویید: «خواب دیدی عزیزم!» تدبیری بیندیشید در قصه هایی که در طول روز برایش می خوانید با مفهوم خواب دیدن و تفاوت آن با واقعیت تا حدی آشنا شود.

بهتر است کابوس دیدن و وحشت های شبانه بچه ها را با نگاه وسواس گونه ننگرید و اجازه دهید این اختلال های خواب طی شوند، مگر اینکه تکرار شوند و زندگی شما را مختل کنند اما در مورد اختلال های اضطرابی و ترس های مختلف لازم است حتما بررسی انجام و عکس العمل مناسب و به موقع نشان داده شود تا این ترس و اضطراب ها ریشه دار نشود.

چند رفتار درست در موردتربیت نوجوان

این روزها دیگر روش‌هایی مانند غُر زدن، تنبیه کردن، موعظه کردن و حق‌السکوت دادن برای تعامل والدین با نوجوانان مؤثر نیست. نوجوانی دوره‌‌‌ی تعیین‌کننده‌ای است که هوشیاری والدین را می‌طلبد. اگر می‌خواهید نزدیک‌ترین فرد به فرزندتان باشید به مطالبی که در ادامه خواهد آمد توجه کنید. این مطلب را به معرفی ۸ روش برای رفتار با نوجوانان اختصاص داده‌ام که امیدوارم این روش‌ها برای‌تان مفید باشد و با به‌کارگیری آنها بتوانید ارتباط مؤثرتری با فرزندتان برقرار کنید.

 

 


۱. اگر می‌خواهید حرف‌تان را بفهمند، باید درک‌شان کنید

رفتار با نوجوانان - تعامل مؤثر

یکی از مشکلات نوجوانان ذهنیت منفی‌‌ آنها در ارتباط با بزرگ‌سالان است. آنها تصور می‌کنند که همیشه با آنها سر جنگ دارید؛ بنابراین در برخورد با بزرگ‌سالان اغلب در حالت تدافعی هستند و در ذهن‌شان پیش‌داوری منفی‌ای وجود دارد که می‌گوید: «بی‌فایده است، آنها تو را درک نمی‌کنند، آنها حرفت را نمی‌پذیرند و در آخر هم از دستت ناراحت می‌شوند.» این پیش‌داوری منفی باعث می‌شود در ارتباط با بزرگ‌سالان احساس حقارت کنند که این نیز به‌نوبه‌ی خود دردسر‌های بیشتری درست می‌کند.

اگر می‌خواهید به فرزندتان کمک کنید که از این پیش‌داوری منفی دست بردارد هنگام صحبت با او از جملاتی مثل «درکت می‌کنم» بیشتر استفاده کنید. مجبور نیستید که درباره‌ی هرچیزی با آنها موافق باشید اما می‌توانید درک‌شان کنید. استفاده از این عبارت به نوجوان‌تان کمک می‌کند تا بین «درک کردن» و «موافق بودن» فرق بگذارد و به شما نیز کمک‌ می‌کند تا به ایده‌ها، افکار و احساسات فرزندتان احترام بگذارید. این عبارت‌ها مثل بوم‌رنگ عمل می‌کند، مطمئن باشید که بازخورد مثبتش به خودتان برمی‌گردد. اگر فرزندتان کاری مخالف میل شما انجام داد و برای‌تان سخت بود به او بگویید که درکش می‌کنید، به او بفهمانید احساسی را که نسبت به آن عمل دارد درک می‌کنید.

سعی کنید در بیان عقیده‌‌ی خود درباره‌ی عملکرد فرزندتان کمی تأمل کنید. اگر در ارتباط با او به مشکلی برخوردید، از خودتان بپرسید: «چطور می‌توانم سؤالم را بپرسم که احساس نکند سرزنشش می‌کنم.» ما معلم‌ها معتقدیم که در پیشرفت‌ تحصیلی دانش‌آموزان سبک تدریس‌مان باید هم‌سو با سبک یادگیری آنها باشد. شما نیز به‌عنوان مادر و پدر باید متناسب با سبک تربیتی‌تان به همین شیوه عمل کنید.

۲. درخواست‌ از نوجوان‌تان را در قالب سؤال مطرح کنید

رفتار با نوجوانان - سوال سقراطی

وقتی به فرزندتان دستور می‌دهید کاری را انجام بدهد، در واقع به فکر و احساسش در رابطه با کاری که فکر می‌کند درست است احترام نمی‌گذارید. اگه می‌خواهید فرزندتان را نسبت به انجام کاری متقاعد کنید به‌جای دستور دادن، خواسته‌تان را به‌صورت سؤالی مطرح کنید. مثلا: «نسبت به انجام این کار چه حسی داری؟» خیلی بهتر از این است که بگویید «باید این کار را انجام بدی.» «درباره‌ی کلاس‌های فوق‌برنامه‌ی بعد از مدرسه نظرت چیه؟» خیلی بهتر از گفتن این است که «باید کلاس‌های فوق‌برنامه رو بگذرونی.» «چه احساسی داری از اینکه نمره‌ی کمی توی ریاضی گرفتی؟» خیلی بهتر از این است به او یادآوری کنید که هزینه‌های تحصیلش را به‌سختی می‌پردازید. سؤالات گزینه‌های بهتری را در اختیار نوجوان قرار می‌دهد. سؤال‌ پرسیدن یکی از بهترین راه‌هایی است که مسئولیت‌ پذیری را به فرزندتان یاد می‌دهد. اگر سؤال‌ پرسیدن برای‌تان سخت است، آنچه را می‌خواهید بگویید بنویسید و سپس آنها را به شکل سؤالی ویرایش کنید. حواس‌تان به لحن سؤال پرسیدن هم باشد چون خیلی روی جوابی که قرار است بگیرید تأثیر می‌گذارد.


۳.به رفتار خوب نوجوان‌تان پاداش بدهید

رفتار با نوجوانان - سپاسگزاری

برای رفتار با نوجوانان پاداش را فراموش نکنید. پاداش، نتیجه‌ی بهتر و سریع‌تری از تنبیه دارد و باعث می‌شود نوجوان احساس بهتری نسبت به خودش داشته باشد. وقتی ما از دست فرزندمان بابت انجام ندادن تکالیفش ناراحت هستیم تنبیه جواب نمی‌دهد. اتفاقا فرزندتان به خاطر پیش‌داوری منفی‌ای که دارد منتظر همین تنبیه از طرف شماست. پس دست نگه دارید. بیشتر روی نقاط قوتش تمرکز کنید و به او پاداش بدهید. به جای اینکه فرزندتان را به‌خاطر گرفتن نمره‌ی کم در ریاضی سرزنش کنید یا اجازه ندهید با دوستانش بیرون برود، به‌خاطر کارهای خوبی که انجام می‌دهد به او پاداش بدهید. وقتی مسئولیت‌پذیری‌ او را می‌بینید یا وقتی نمره‌ی خوبی در ریاضی می‌گیرد به او پاداش بدهید، رفتار محبت‌آمیز داشته باشید و او را ببوسید.

وقتی که فرزندتان بیشتر از پول‌ توجیبی‌‌اش خرج می‌کند، به‌جای اینکه با نپرداختن هزینه‌ی موبایلش او را تنبیه کنید به‌دنبال فرصت‌هایی باشید که به او پاداش بدهید مثل وقتی‌که دخل‌وخرجش را تنظیم یا پس‌انداز می‌کند. به جای عصبانی شدن از نوجوان‌تان بابت انجام ندادن کاری که دوست داشتید عملی کند، وقتی حرف‌گوش‌کن می‌شود او را به سینما ببرید و لحظات خوشی را برایش خلق کنید.

وقتی حرف از پاداش به میان می‌آید بیشترِ والدین فکر می‌کنند منظور فقط پول و هدیه است. اما در حقیقت زمانی که برای فرزندتان صرف می‌کنید، پختن غذای مورد علاقه‌‌اش، بیان کلمات محبت‌آمیز در برخورد با او و حتی در آغوش‌ گرفتنش هم پاداش است. البته اگر وضع مالی‌تان خوب است، بد نیست د


۴.در پاسخ به درخواست نوجوان‌تان «بسیارخُب» یا «بله» بگویید

رفتار با نوجوانان - همدلی

یکی از پرتکرار‌ترین شکایت‌های نوجوانان «نه گفتن» همیشگی پدر و مادرهاست. من هم تجربه‌ی مشابهی درباره‌ی پدرم دارم. هرچیزی که از او می‌خواستم می‌گفت «نه» و بعد دعوا شروع می‌شد. رفتن به خانه‌ی دوستم، خریدن شلوار جین، رفتن به گردش علمی مدرسه و … همه‌ی اینها مقدمه‌ی یک دعوای حسابی بود. پدر من «نه» می‌گفت اما منظورش از «نه»، «من را متقاعد کن» بود. آن‌قدر التماس می‌کردم که در نهایت دست از خواسته‌ام می‌کشیدم. از آن به بعد اگر به چیزی نیاز داشتم یا مشکلی برایم پیش می‌آمد سعی می‌کردم به پدرم نزدیک نشوم.

به‌عنوان پدر و مادر، شما باید میدان عمل‌تان را انتخاب کنید. اگر شما به هر درخواست نوجوان‌تان «نه» بگویید، در واقع بین خودتان و او دیوار بلندی می‌کشید و او را از خود دور می‌کنید. اجابت اکثر خواسته‌های فرزندتان مشکلی پیش نمی‌آورد. اگر نوجوان شما برای رفتن به خانه‌ی دوستش اجازه می‌گیرد، نشان بدهید خوشحال هستید که قرار است زمان خوشی را سپری کند. اگر می‌خواهد چیز جدیدی بخرد به او بگویید دیگر وقتش رسیده بود که کفش نو داشته باشد. اگر نوجوان شما درخواستی دارد که شما با انجامش زیاد موافق نیستید، به او بگویید نیاز دارید در موردش فکر کنید. اگر به انجام کاری رضایت می‌دهید مطمئن شوید که موافقت شما شرطی نیست. چنانچه در مواجهه با درخواست نوجوان‌تان بگویید: «اجازه داری انجامش بدی به شرط اینکه …» این عبارت مثل این است که بگویید: « بله،…اما نه.» این‌گونه اجازه‌ دادن‌ها نه برای شما و نه برای فرزندتان نتایج خوشایندی ندارد. اگر درباره‌ی عملکرد فرزندتان نگران هستید دلواپسی‌هایتان را رو در رو با او در میان بگذارید.

۵.«لطفا» و «متشکرم» وِرد زبان‌تان باشد

رفتار با نوجوانان - احترام متقابل

اگر انتظار دارید رفتار فرزندتان با شما محترمانه باشد باید متقابلا احترامش را حفظ کنید. بچه‌ها با طرز برخورد خوب شما به موفقیت‌های چشمگیری در جامعه می‌رسند. بهتر است دوستان، معلم‌ها و دیگر بزرگ‌سالانی که با نوجوان شما در ارتباط هستند مؤدب باشند. به این منظور باید پیش از دوره‌ی نوجوانی به فرزندتان در دوست‌یابی کمک‌ کنید. اگر دوست دارید فرزندتان با بزرگ‌سالان رابطه‌ی موفقی برقرار کند، در برخورد با آنها از کلمات «لطفا» و «متشکرم» زیاد استفاده کنید.

وقتی بابت کمکی که به شما می‌کند از او تشکر کنید، به او یاد می‌دهید که قدرشناس باشد و محترمانه با شما رفتار کند. حواس‌تان باشد پیام‌هایی جز به زبان محترمانه‌ به نوجوان‌تان منتقل نکنید.


۶.عشق‌تان را ابراز کنید

رفتار با نوجوانان - ابراز عشق

«عشق همه‌ی آن چیزی است که نیاز داریم.» این عبارت را خیلی شنیده‌ایم و به آن باور داریم. خیلی از پدر و مادرها می‌گویند: «خُب معلومه ما بچه‌مون رو دوست داریم.» اما فراموش می‌کنند که شنیدن مکرر «دوستت دارم» معجزه می‌کند. همه‌ی ما به احساس عشق نیاز داریم. دوست‌ داشته شدن، اعتماد به نفس‌مان را در روابط‌، محیط کار و زندگی‌‌ بالا می‌برد.

بنابراین سعی کنید دفعات ابراز عشق به فرزندتان را افزایش بدهید. متأسفانه ابراز محبت در دوره‌ی نوجوانی کاهش می‌یابد، کمتر آنها را در آغوش می‌گیریم و فراموش می‌کنیم که هنوز هم مثل دوران کودکی‌شان به آغوش ما نیاز دارند. نوجوان‌تان را هر روز ۱۲ بار به آغوش بکشید و به او اطمینان بدهید که هیچ روزی بدون ابراز عشق به او نمی‌گذرد. برای ابراز محبت به نوجوان‌تان عبارت‌های زیر مؤثرند:

  • بهت افتخار می‌کنم؛
  • خیلی دوستت دارم؛
  • تو فرشته‌ی منی؛
  • تو بهترین بچه‌ی روی زمینی؛
  • تو هدیه‌ی خدا به منی.

۷. نوجوان‌تان را تشویق کنید

رفتار با نوجوانان - قدرت تشویق

تجربه جزء لاینفک زندگی نوجوان است. نتایج تحقیقی که روی هوش هیجانی انجام شده‌ است نشان می‌دهد نوجوانان انگیزه‌ی طبیعی برای امتحان کردن کار‌های جدید دارند. آنها به کار‌هایی دست می‌زنند که به نظر غیرممکن می‌آید و بعد از مدتی هم از آن دست می‌کشند. متأسفانه بچه‌ها هرقدر بزرگ‌تر می‌شوند تمایل‌شان به تجربه‌ی کارهای جدید کمتر می‌شود. نقش اساسی والدین در دوره‌ی نوجوانی برجسته‌تر است. نوجوان‌تان را تشویق کنید از رسیدن به هدفش دست نکشد و راه دیگری را برای رسیدن به هدف امتحان کند. به او یاد بدهید ممکن است شما به عنوان پدر و مادرش راه‌حل را ندانید، اما مطمئنا می‌دانید که تسلیم شدن به این معنی است که هیچ‌وقت راه‌حل را پیدا نخواهد کرد. از موفقیت‌های قهرمانان محبوبش تعریف کنید و به او یادآوری کنید که شجاعت به معنی انجام دادن کارهای خطرناک و احمقانه نیست، بلکه به معنی مصر بودن درباره‌ی آن چیزی است که به آن باور دارد، حتی اگر انتخاب نشود، برنده نشود یا مجبور بشود بیشتر از دیگران کار کند. به فرزندتان یاد بدهید که نتیجه مهم نیست، همین که وظیفه‌‌اش را به نحو احسن انجام بدهد عالی است. به او بیاموزید که به انجام تکالیفش در طول سال توجه کنند نه به نمره‌های نهایی آخر سال. به او یادآوری کنید که بعد از اتفاقی ناخوشایند چیزی از دست نداده‌ است، بلکه عاقل‌تر شده‌ و بیشتر از قبل می‌داند. به او کمک کنید تا «تسلیم شدن» را از فرهنگ لغتش حذف کند.


۸ .نوجوان‌تان را تحسین کنید

رفتار با نوجوانان - توانمند‌سازی روحی

همه‌ی ما تحسین شدن را دوست داریم و این امری طبیعی است، هرچند بهتر است این احساس خوشایند را از درون‌مان دریافت کنیم و برای افتخار به خودمان به تأیید دیگران نیاز نداشته باشیم. همه‌ی ما دوست داریم دست یاری کسانی را بفشاریم که به ما افتخار می‌کنند و اظهار می‌کنند که شگفت‌انگیز و موفق هستیم. بنابراین خیلی مهم است که بر جنبه‌های مثبت اعمال و رفتار نوجوان‌تان تأکید کنید و به او کمک کنید خوبی‌هایش را ببیند. به او بگویید که واقعا منحصربه‌فرد است. متأسفانه بعضی از والدین به این دلیل که خودشان هیچ‌وقت از والدین‌شان محبت دریافت نکرده‌اند خجالت می‌کشند عشق‌ و علاقه‌ی خود را به نوجوان‌شان ابراز کنند. مثلا پدر من فقط وقتی که حضور نداشتم از من تعریف می‌کرد. وقتی به‌طور اتفاقی شنیدم که پیش دوستش از من تعریف می‌کند کلی ذوق کردم؛ حالا فکر کنید اگر مستقیما تحسینم می‌کرد چه می‌شد. تحسین کردن فرزندتان باید در راستای علایق او باشد، مثلا اگر به آواز خواندن عشق می‌ورزد، فقط کافی است وقتی در حال آواز خواندن است به او بگویید: «کمی بلندتر بخوان.»

قبل از اینکه به رختخواب بروید از خود بپرسید آیا امروز فرزندتان را از محبت سیراب کردید. اگر جواب‌تان منفی است هنوز هم دیر نشده‌ است. حتی اگر خواب باشد، برایش نامه‌ای محبت‌آمیز بنویسید تا وقتی صبح بیدار می‌شود غافل‌گیرش کنید.